مهربانی                                                                                                                                                                                                     وقتی زیر دستی باقلی پخته را گرفت و به طرف نیمکتهایی که در کنار ساحل برای مشتریها گذاشته بودم رفت و نشست. با سوتی کوچک چند سگ با اشتیاق و هیجان به طرفش دویدند و او با دیدن آنها گویی دوستانی عزیز و قدیمی را دیده باشد تک تک آنها را در آغوش گرفت و با مهربانی دستی به سرو گوششان کشید و بعد از این کار، سگها دورش نشستند

پیر مردگبر                                                                                                                                                                                                       در بازار قدیم در آن آخرهای بازار یک مغازه بسیار قدیمی بود که پیرمرد قفل سازی در آن کار می کرد. این مغازه بقدری قدیمی بود که برای خودش موزه کوچکی بحساب می آمد. هر وقت از کنار این مغازه رد می شدم از تماشای قفلهای قدیمی داخل مغازه سیر نمی شدم و پیر مرد نیز با نگاهی آرام و مهربان با بی صدایی خود به نوع

صدای کاسمار تمام فضای خانه را پر کرده بود: ریحان زود برو سبزه ها رو بیار. رخساره تو هم برو حلوا ها رو بیار. مهیار تو هم بدو از رودخونه چند تا کولی قشنگ بگیر بیا الانه که سال تحویل شه.و خودش هم در حالی که زمزمه قشنگی زیر لب می خوند دسته های گل بنفشه رو با عشق و علاقه در ظرف گلی می چید. بوی برنج برشته شده در آتش به همراه دیگر حبوبات تمام فضای خانه را پر کرده بود. و حلواهای خوش رنگ را که از دستان رخساره گرفت با لذت نفس عمیقی کشید و بوی حلوا در تمام جای جای مغزش پیچید. سفره هفت سینشان را چیده بود و بچه هایش را هم حمام گرفته و تر تمیزشان کرده بود. فقط مانده بود که مردش از سر شالیزار بیاید و منتظر سال نو بنشینند. هر سال کاسمار کارش همین بود. وقتی بهار نزدیک میشد گویی تمام اجزای صورت کاسمار می خندید. از زمستان زیاد دل خوشی نداشت. اما بهار. تمام سال رو صبر می کرد که بهار برسد و رسیدن بهار یعنی شنیدن دوباره صدای پرندگان و بویدن بوی انواع گل های وحشی. نزدیک بهار خودش آستین هایش را بالا می زد و با گل هر جای خانه که نیاز به مرمت داشت رو مرمت می کرد و بعد با رنگ نیلی که همیشه یاد آبی آسمان می انداختش خانه را رنگ میکرد و بعد ساعت ها هذش را می برد. به مردش نمی توانست چیزی بگوید چون او با شالیزار مشغول بود که بعد نوروز بتواند نشاها را آماده کاشتن کند. اما خانه با او بود و او هم با عشقی که به بهار داشت خانه اش را کاملا بهاری می کرد. صدای قدمهای مردش را که شنید بیتابانه به بیرون دوید و با خنده گفت: دیر کردی مرد الانه سال تحویل میشه بیا سر وصورتتو صفایی بده بچه ها منتظرند. مرد با دیدن شور شعف زنش لبخندی زدو گفت: باز بهار شد و تو هوایی شدی. چشم الانه میام شالیزار خیلی کار داشت. و کاسمار با لب